ÇAĞAN DİKENELLİ

19 Temmuz 2011 Salı

Lightning Hopkins – Goin’ Down Slow
Blind Gary Davis – Death Don’t Have No Mercy
Artie Shaw – Gloomy Sunday
Ray Charles – What’d I Say
Can – Vitamin C
John Lennon – How Do You Sleep
Khatchaturian – Sabre Dance
King Crimson – 21 Century Schizoid Man
Cem Karaca – Muhtar
Manu Chao – Mr. Bobby
Hot Pants – Junky Beat
Tonino Caratone – Amar Y Vivir
Amadou & Mariam – Be’Smi Lah
Queensryche – I Dream in Infrared
The Scarring Party - Flat
Traveling Wilburys – Tweeter and The Monkey Man
The Married Monk – Totally Confused
Brad – The Day Brings
Pavement – Rattled By The Rush
Buddy Guy – I Smell A Rat

18 Temmuz 2011 Pazartesi

Hükümetlerin Hızı

Yazarlar, hükümetlerin savaş yaptıkları kadar hızlı yazamazlar, çünkü yazmak düşünmeyi gerektirir.
Bertolt Brecht.

Çevreniz ve Siz

Kendinize depresyon ya da özsaygı kaybı gibi teşhisler koymadan önce çevrenizin götlerle çevrili olmadığından emin olun.
William Gibson

Bahar Temizliği - Distopya Günlüğü

Sıra ondaydı. Yıllık rutin temizlik. Arkadaşlar birbirlerine yardım etmek zorundaydı. Gözünü yumduğu o kahrolası anı hatırlayabiliyordu sadece. Mezardan farksız o koca aletin tangırtılarından bir anda kurtuluvermişti. Yüzeyin yumuşak dokusunda ayakları uyuşmuş gibi hissediyordu şimdi.Nasıl girdiğini daha önceki seferlerde de anlamamıştı oraya. Sanki bir perdeyi aralayıp kendisini içeri konduruveriyordu alet. Uğultular vardı her yanda. Gölgelerin arasında uğursuz tepeler, müzik aletlerine benzeyen borular, birbirinin içine geçmiş irili ufaklı yapılar... Şey dahi denemeyecek tanımsız nesneler bir an bile sabit kalmıyor, bazen aşırı yavaş bazense ansızın şekil değiştiriyordu. Bir oluşuma biraz fazla bakınca ürkmüşçesine büzülüyor, sizin düşüncelerinizde ön plana çıkan bir nesneye dönüşmeye çabalıyordu. İçeriye doğru yürümeye başladığında bazı çığlıklar duydu. Yer değiştiren gözleri de fark edebiliyordu. Sanki birisi ona komut vermişçesine ellerine eğildi kafası ve daha önce hiç görmediği korkutucu bir aparat durduğunu gördü orada. Bir silah olmalıydı bu. Yerinde sıçradı o an. Dalgalandı her yer. Huzursuzca kıpırdanıyor olmalıydı arkadaşı. Bir yıldır biriktirdiği alt benlik tortularını yitirmekten korkuyordu herkes gibi. Onlara alışmıştı. Arkadaşını düşünmeyi bırakıp üstüne yüklenen külfeti icat edenlere bir küfür salladı. Çok salakça ve gereksiz derecede tehlikeli olduğunu düşündü bu işin. Geri dönemeyenler olduğunu biliyordu. O sırada içinden bir ses, Olaf’ın da onun beynine girdiğini fısıldadı. Mevsimsel temizliğin onu nasıl da rahatlattığını da hatırladı aynı anda. Şimdi sıra kendisindeydi ve bu türden kuruntularla vakit kaybetmenin bir anlamı yoktu. Karşısında beliren ilk kapıdan içeri daldı bağırarak...
Distopya Günlüğü

Richard Vermaak

Kıdem Tazminatı ve Fon Tezgahı - Türkiye ve Gerçekler

Hazırlandığı söylenen taslağa göre, kıdem tazminatı kaldırılmıyor, ölüm, emeklilik, malullük, hatta istifa halinde işveren tarafından ödenmeyen kıdem tazminatları devlet garantisi altına alınıyor ve bunun için de kıdem tazminatları için bir fon oluşturuluyor. Fonun geliri, işverenden kesilecek yüzde 3’lük gelirden oluşacak. Pek “insani” gibi görünüyor, değil mi? İşten çıkarılan, tazminatsız kalmayacak, fon, kıdemi garanti ediyor. Bunun bir de işverene getireceği rahatlığı düşünün. İstediğim zaman kapının önüne koyarım. Nasılsa kıdem parası cebimden çıkmayacak. Müthiş bir yükten kurtulma, keyfiyet… İşçi üstünde de işverene kul köle olmanın yeni bir vesilesi. Atar adam işten, cebinden kıdem parası mı çıkacak? Kızdırmayalım, örgütlenmeyelim, sendikalaşmayalım, her dediğini yapalım işimizden olmayalım…

Fon var ama ondan kıdemi almanın şartı var. En az 10 yıl çalışmış olacaksın ki kıdem tazminatı alabilesin… Hadi bakalım, kıdem yanmasın diye iş bul, bulduğun işi kaybetme, kaç para verirlerse çalış, sesini çıkarma, yoksa, kıdemin çıkmaz ayın başına kalır…

Tezgâh büyük. Bir geçirirlerse, çalışan-çalışmayan sınıf, bir çağ daha geriye düşer…

Mustafa Sönmez - Para Meta Para - Cumhuriyet

Anthology Of The Day

Petrojvic Blasting Company – Fido Oro
Antony & The Johnsons – Kiss My Name
Beirut – The Penalty
Baby Dee – The Early King
Thurston Moore – Psychic Hearts
John Lennon – The Ballad of John and Yoko
Sonic Youth – Bull in the Heather
Kasabian – Shoot The Runner
Rush – Tom Sawyer
Creedence Clearwater Revival – I Put A Spell On you
Elvis Presley – Wooden Heart
The Walkabouts – Snake Mountain Blues
The Budos Band – Ride or Die
Lou Reed – Caroline Says II
Premiata Forneria Marconi – é festa
Strawbs – Benedictus
Carmichael’s Collegians – Walking The Dog
John Mayall & The Blues Breakers – A Hard Road
Sam Apple Pie – Something Girl
Lightning Hopkins – Baby Please Don’t Go
Ray Charles – Sinner’s Prayer

16 Temmuz 2011 Cumartesi

Sükunetin Ne Anlamı Var?

Bence televizyon demokratik söylemi alt etti, seslerin karışımı arasına görsel bir kaos ekledi. Bu gürültünün ortasında sükunetin ne anlamı var?
Federico Fellini

Dilbalığı Filetosu

Dilbalığı filetosu üzerine bir film yapsam bile, bu benimle ilgili olacaktır.
Fellini

Anthology Of The Day

Roxy Music – Out Of The Blue

Van Morrison - Domino

The Black Keys – I Got Mine

Led Zeppelin – Dazed and Confused

Edward Sharpe & The Magnetic Zeros – Janglin

Elbow – Grounds For Divorce

Black Heart Procession - Rats

Miles Kane – Rearrange

The Kinks – Sunny Afternoon

Crippled Black Phoenix – Rise Up and Fall

Dog Fashion Disco - Desert Grave

Tom Waits – Cemetery Polka

Marc Almond – Litany For A Return

Krawczyk & Bregovic – Witaj Gosciu

Katzenjammer Kabarett - Romance

Pink Floyd – Pigs

Emerson Lake & Palmer – Knife Edge

Prokofiev – Montagues and Capulets
Bach - Toccata and Fugue, D minor

15 Temmuz 2011 Cuma

Alexander Jansson

Arabanın İçinde!

Solaris

Asla

Eşiği bir el gibi kavrayan ayak tabanlarının altında betondan bir deniz uzanıyordu. Neredeyse yarım kilometre yukarıdaydı. Hepsi de zevksizce griye çalan araçların alt alta üst üste akışı midesini bulandırıyordu. Soğuk havada, yapay, sıcacık bir rüzgar yalayıp geçiyordu bir tişört bir pantolonla örtülmüş bedenini. Bileğinden dirseğine kadar uzanan bilgi kemerine baktı kimbilir kaçıncı kez. Saat asılı kalmıştı. Geçmiyordu saniyeler. Kulağıyla, vücuduyla aklıyla onun içindeydi ne zamandır, başka bir şey kalmamıştı dünyasında. Uzunca bir süre sadece bakıp sonra irkilircesine bir refleksle bir dakika kaldığını farkedince yüzünde garip bir ifade oluştu. Tekrar aşağıya dikti bal rengi gözlerini. Midesine koca bir taş oturmuştu aniden. Bu sefer, derken birden sustu. Kuruyan dudaklarını yaladı. Arkadaşının telefonunu aldığında nasıl da sevindiği geldi aklında. Aletlerin devir dönüşüm anında her gün sadece bir dakika için kapalı kaldığını öğrendiğini söylüyordu. Öğrenmişti her şeyi. Dakikası dakikasına. Bunları söylerken nasıl da neşeliydi onun da sesi. Gelemeyecekti ama yanına. Tek başına yaşayacaktı kaderini. İletişim aygıtını kapattığında neden bu kadar sevindiğini düşünmüştü hemen. Dönüştürülmüş köpeğini ana caddede bir kafeteryanın önüne terkedişi de geldi oturdu aklına. Hüznün üstüne çökmesine izin vermemek için kafasını salladı hemen. Çaldı saat birden. Büyüdü ses. Düşünmeyecekti artık. Söz vermişti kendisine. Yaylanışı yavaşlatılmış bir zamanda gerçekleşti. Atlayışı da öyle. Uçuşu havada. Ve o anda, açık bırakılmış iki pencere arasındaki cereyandan farksız bir anaforla üstüne geldi otoritenin soluğu. Çekip aldı onu. Kendinden geçerken gözyaşlarının hem aktığını hem de anında yanaklarında kuruyuverdiğini hissediyordu. Bir odada açtı gözlerini. Bembeyaz duvarlara baktı yutkunarak. Titriyordu her yanı. Alınmıştı yine. Tam zamanında. Asla izin vermeyeceklerdi intihar etmesine...

Distopya Günlüğü