Sadaka Cumhuriyeti

İftar çadırlarında şaşaalı şovlar sürüyor. Ramazan boyunca yoksullar saatlerce sırada bekleyip iki lokma yemekle onurlandırılıyor. Peki ramazan bitince ne olacak? İşsizler, yoksullar, ucuz işgücü mağdurları yeni seçimleri mi bekleyecek dört gözle?

Sadakayla değirmen dönmez, diye bir laf doğmalı bu gidişle.

Sevgili Özgen Acar bir çin atasözünü örnek veriyor: Aç insana balık verme, ona balık tutmasını öğret.”

Devlet’in atasözü de faizleri yüksek tut, sıcak parayı çek, ithalatı arttır, uluslararası şirketleri kayır, yerli üretici, çiftçi, sanayiciyi de ez geç. Ulusal bağımsızlığa inanan zavallılar da anasını alsın başka ülkeye gitsin.

Eski Filmler ve Duyarlılık

Geçenlerde eski bir Türk filmini seyrederken yine geleneksel bir şekilde, sokakta kimsesiz kalmış bir çocuğun evlatlık alındığını gördüğümde şunu düşündüm: Evet be. Eskiden, yolda açlıktan bayılmış insanları evine götürürdü insanlar, yedirir içirirdi, kimsesiz çocuklara sahip çıkacak onlarca aile vardı her mahallede. Ya şimdi? Dönüp bakar mı acaba kimse?

Bu korku, bu eşitsizlik, bu yabancılaşma nasıl yaratıldı diye herkesin kendine bir sorması gerekiyor...